4 Kasım 2016 Cuma

Okuduklarım #48: Gülhisarlı Terziler - Hüsnü Arkan ve "Ekşi Elmalar"a Dair Bir İki Söz

Herkese merhaba!

Hafta başında bir kitap tanıtımı yapmıştım, şimdi de haftaiçinin enn güzel günü olan cuma günü bir kitap yorumu ile haftayı kapatayım :)

Aslında araya mini bir film yorumu da ekleyebilirim. Pazartesi günü gitmiştim Ekşi Elmalar'a.


Güzel beklentilerle girdiğim fakat hiçbir şey hissetmeden çıktığım bir film oldu. Filmin bana verdiği hiçbir şey yok; nötr. Herşeyden bahsetmiş ama hiçbir şey yok ortada. Bir iki sahnede gülümsedim; bir iki sahnede duygulandım. Ama film ne üzerine? Ben anlayamadım...

Başka bir anlayamama durumunu ise Gülhisarlı Terziler'de yaşadım...


Gülhisarlı Terziler, Hüsnü Arkan
Kırmızı Kedi Yayınları, Ekim 2016
213 Sayfa 

Bir önceki kitap siparişimde gelenlerden biriydi Gülhisarlı Terziler. İsmi ile oldukça etkilemişti beni ve yazarlığını oldukça merak ettiğim Hüsnü Arkan ile son kitabı vasıtasıyla tanışmak istemiştim.
Ayhan Demir'in ve Gülhisar'daki Gühisar'a mahkum hayatının anlatımı oldukça değişikti. Kahramanları peşisıra bölümlerde ayrı ayrı konuşturmuş yazar. Ama bu bölümler, karanlık bir odada bir kibrit çakımı sürede görebildiklerimiz kadar bir izlenim sunuyor bize. Arka kapağı okuyunca biraz "spoiler" duygusu yaşadım zaten. Başı ile sonunu ayırt edemediğim; "Ekşi Elmalar" filminin kitap versiyonunu yaşadığım bir okuma süreci yaşattı bana Gülhisarlı Terziler.

Ama çok, çok sevdiğim cümleler vardı kitapta. Haklarını yiyemem; kimisi gerçekten insanı can evinden yakalıyordu:

"Çekmecesi hala sabun ve iplik kokan, annemden kalma bir dikiş makinesi var."
Bu cümle beni aldı, 1992 yılına ışınladı resmen. Halamın pedallı Singer dikiş makinesinin çekmecesi aynen cümlede bahsedilen gibi, sabun ve iplik kokardı. Tuhaf, değişik bir kokuydu; hala ununtamam. O güzel çocukluğumu unutamadığım gibi...

"İnsanlar acılarını gülümseyerek hatırlamayı ne ara öğrenirler? Hemen mi? Çok sonradan mı, yaşlanınca mı?" S.53

"İnsan, dünyaya, hakikatlere tahammül edebilmek için değişik yollar buluyor. Benimki de bu; okumak! Kimi işine sarılır, kimi paraya sarılır, kimi sevgiye, kimi de nefrete. Ben bunlara sarıldım. Bazılarına bu da kifayet etmiyor; okuduğumuz bu kitapları yazıyorlar. Bazen ben de yazıyorum ama onlar gibi yazamıyorum. Yalnızca kendi hayatımın hakikatleri hakkında yazıyorum."

"Dünya zamanla küçülür."

Herkese şimdiden iyi haftasonları dilerim, sevgiyle!

1 yorum:

  1. Hüsnü Arkan'ın henüz hiçbir kitabını okumadım.Şimdi hangi kitabından başlamamam gerektiğine karar verdim ��

    YanıtlaSil